ერეკლე თურქაძე – «ბავშვურ ოცნებები»



erekle
      გამარჯობათ ბატონო გიორგი, მე ერეკლე თურქაძე გახლავართ. ბოლო ორი წელია გერმანიაში ვცხოვრობ (აქ ვსწავლობ). ფეისბუკში თქვენს გვერდზე სიტყვა „ფერეიდნელი ქართველი“ რომ ამოვიკითხე, მაშინვე მივხვდი ვინცა ხართ! რამდენიმე ხნის წინ პატარა ფერეიდნელი ქართველის, ტარიელ მულიანის წერილი „ბავშვური ოცნებები“ წავიკითხე, ქართული კალიგრაფიის კონკურსზე რომ გაუგზავნია. ათობით ადამიანმა გაიცნო ეს ტექსტი ჩვენს გვერდით... ორ ენაზე მე თვითონ ვთარგმნე, დანარჩენი ტექსტი გერმანული ენიდან ჩემმა მეგობრებმა სხვადასხვა ევროპულ თუ აზიურ ენებზე თარგმნეს. ეს კრებული ტარიელისთვის მინდოდა საჩუქრად გადამეცა, თუმცა ასევე შესაძლებელია მისი ელექტრონული ვერსიით გავრცელებაც, რითაც ჩვენი ქვეყნის უცნაური ხვედრის შესახებ კიდევ მრავალი გაიგებს... მოხარული ვიქნები ამ ტექსტებს თქვენი საიტით თუ გაავრცელებთ. საერთოდ კი მადლობას გიხდით საინტერესო სიუჟეტებისთვის და მოკითხვა ფერეიდნელ ქართველებს!




ამ ხელნაწერის მოწოდებისათვის მადლობას ვუხდი ხელნაწერთა ეროვნული ცენტრის დირექტორს,
ბატონ ბუბა კუდავას და მის თანამშრომელს, ქალბატონ შორენა მურუსიძეს.



CHILDISH DREAMS
TARIEL MULIANI. 7 years old, Martkopi


      ,,I amTariel. My dad said it is a big and famous name. My dad told me every Georgian should know how to read and write in Georgian. For me it was not too hard to learn. I love Georgia very much. It is a beautiful county. I visited there and saw its fields and mountains, I also met Georgian people. I saw Georgian soldiers and tanks. I shook solders hands and took pictures with them. I wore a soldier's uniform too and held Georgian flag. Everyone embraced me. My dad said one day I should be a Georgian soldier too. I am glad I am Georgian. I want to be in Georgia forever. I don't like Russia. During the war my dad cried and I know why, killing Georgians in the war really hurt him. My mom and I cried too. I will never forget that time. I love Georgia.“

Ani Peradze
pepo1763@yahoo.com


      في القرن ااـ16 كان الشاه عباس الأول – المولود 27 يناير 1572 والمتوفى في 27 يناير 1629 مازانداران إحدى الأراضي التي يسكنها الجيورجيون تح إدارة بلاد الفرس - يحكم بلاد الفرس (إيران). تلك الأرض. لا تزال الأجيال الجيورجية تعيش إلى يومنا هذا فيما يعرف الآن بإيران حيث يستوطنون ما يسمى اليوم "فيرياداني" التابعة لإقليم أصفهان.
      هم يعرفون من هم، ولا يزالون يتكلمون اللغة الجيورجية ويحكون تاريخهم من جيل إلى جيل. حتى الأطفال الصغار يدركون هويتهم الحقيقية.
      طفل منهم يسمى "تارييل مولياني"، يعيش في إيران وعمره لا يتجاوز السابعة، إنه يتعلم الآن اللغة الجيورجية فقط.
      "اسمي تارييل، أخبرني أبي أن اسمي يحمل معنى عظيما. علمني أنه يجب على كل الجيورجيون أن يتعلموا، لذلك بدأت في تعلم اللغة الجيورجية قراءة وكتابة. لم يكن الأمر بالعسير جدا .. أحب جيورجيا كثيرا فهي بلد جميل وأتذكر أن زرتها وشاهدت حقولها وجبالها الجميلة وقابلت أهلها، حتى وحداتها العسكرية وجنودها شاهدتهم. أتذكر أنني ارتديت ذات مرة الزي العسكري الجيورجي ولوحت بعلم جيورجيا .. وكم كان رد الفعل جميلا من الجيورجيين حينما قابلوا ذلك باحتضاني وتقبيلي كثيرا. حييت الجنود الجيورجيين وسمحوا لي بالتقاط صور معهم. أخبرني أبي أنني ذات يوم ينبغي أن أكون جنديا في الجيش الجيورجي، لكم شعرت بالسعادة كوني جيورجيًا وأتمنى أن أكون في جورجيا للأبد. في المقابل أكره روسيا. كان أبي يبكي عندما تشتعل الحرب في جورجيا، هكذا بكيت وأمي أيضا. أفهم الآن سبب بكاء أبي آنذاك!! كان يؤلم أبي أن الروس يقتلون الجيورجيين في الحرب. لن أنسى ذلك أبدا .. أحبك جورجيا!"

Diaa Hassanein
diaaeldin@gmx.de





TARIEL MULIANI (7 Jahre alt)
"Was träumen Kinder über Georgien"


      Im 16. Jahrhundert hat der damalige persische Schah Abbas I. (‏عباس‎ [æˈbːɔːs]; * 27. Januar 1571; † 19. Januar 1629 in Mazandaran) einen Teil des georgischen Volkes in Persien engesiedert. Die Nachkommen wohnen bis heute in Iran, in einem festen Ort mit dem Namen ,,Fereidani“(Region Ispahan). So genannte ,,Fereidanische Georgier“ wissen wer sie sind, beherrschen ein bisschen georgisch und erzählen über Georgien von Generation zu Generation. Selbst die kleinen Kinder wissen schon über ihre echte Identität.
      Einer von Ihnen ist Tariel Muliani, der in Iran wohnt und nur 7 Jahre alt ist. Er lernt jetzt georgisch.
      ,,Ich bin Tariel - Mein Vater sagt, dass es ein großer Name ist. Er sagt auch, dass alle Georgier georgisch können sollen, deswegen habe ich georgisch lesen und schreiben gelernt. Es war nicht so schwierig, ich habe das geschafft. Ich liebe Georgien sehr . Das Land ist malerisch schön . Ich war schon einmal in Georgien und habe da die georgische Felder und Leute gesehen. Ich habe auch georgische Truppen gesehen, die Panzers auch. Damals trag ich eine militärische Uniform und habe ich georgische Fahne in den Händen gehalten, deswegen haben die Menschen mich vielmals geküsst. Ich habe georgische Soldaten gegrüßt, Ihnen die Hand gegeben und habe mit ihnen viele Fotos gemacht.....
      Mein Vater hat mir gesagt:- Eines Tages sollst du Tariel auch ein Soldat für Georgien werden... Ich freue mich darüber, dass ich ein Georgier bin und will immer in Georgien sein. Ich mag die Russen nicht . Wenn es in Georgien Krieg gab, hat mein Vater geweint. So haben Mutter und ich auch zu weinen begonnen… Ich weiß schon warum Vater damals weinte. Es hat ihm wehgetan, dass die Russen im Krieg Georgier getötet haben....
      Ich werde das niemals vergessen.
      Ich liebe Georgien!„

Erekle Turkadze
eturqadze@yahoo.de



Ce dont rêvent les enfants à propos de la Géorgie


      Au 16ème siècle, le Shah perse de l'époque, Abbas I (27 janvier 1571 – 19 janvier 1629) a réparti une partie de la population géorgienne en Perse. Ses descendants vivent actuellement en Iran, dans une localité appelée « Fereidani » (région d'Isfahan). Ceux que l'on nomme les « Fereidani Géorgiens » savent qui ils sont, maîtrisent un peu la langue géorgienne et se transmettent des récits à propos de la Géorgie de génération en génération. Même les plus jeunes enfants connaissent leur réelle identité.
      L'un d'entre eux s'appelle Tariel Muliani. Il vit en Iran et est âgé de sept ans seulement. Il n'apprend que le géorgien.
      «Je m'appelle Tariel. Mon père dit que c'est un grand nom. Il dit aussi que tous les Géorgiens devraient savoir parler géorgien, c'est pour cela que j'ai appris à lire et à écrire le géorgien. Ce n'était pas très difficile, j'y suis arrivé. J'aime beaucoup la Géorgie. Le paysage est comme peint sur une toile. Je suis déjà allé une fois en Géorgie et j'y ai vu la campagne et le peuple géorgiens. J'ai aussi vu des troupes militaires géorgiennes, ainsi que des chars. C'est à cette époque que j'ai porté un uniforme militaire et ai tenu dans mes mains le drapeau géorgien. C'est pourquoi les Hommes et les Femmes de là bas m'ont embrassé de nombreuses fois. J'ai salué des soldats géorgiens, leur ai serré la main et ai posé avec eux sur beaucoup de photos...
      Mon père m'a dit : « Ein jour, Tariel, tu devras toi aussi combattre pour la Géorgie... Je m'en réjouis déjà car je suis Géorgien et veux être en Géorgie pour toujours. Je n'aime pas la Russie. Lorsque la guerre a éclaté en Géorgie, mon père a pleuré. Ma mère et moi avons donc commencé à pleurer également... Je sais bien pourquoi Papa pleurait ce jour là. Cela lui a fait mal que les Russes, en temps de guerre, aient tué des Géorgiens.
      Je n'oublierai jamais cela.
      J'aime la Géorgie!»

Marryon Lypie Capelain




«Як мріють діти про Грузію?»
ТAPIELь МYLIANI (7 років, Іран).


      У XVI столітті тогочасний персидський шах Аббас (*27.01.1571; +19.01.1629, Мацандал) переселив невелику частину грузинського народу у Персію. Нащадки цих людей живуть й дотепер в Ірані. На їхньому постійному місці проживання, яке називається Ферайдані (область Іспаган), так звані ферайданські грузини знають ким вони є, володіють до певної міри грузинською мовою і розповідають між собою з роду в рід про Грузію. Тому вже й малі діти знають про свою ідентичність. Теріель Муліані - семирічний хлопець, один із цих дітей, живе в Ірані і зараз вивчає грузинську мову.
      «Я називаюся Таріель. Мій батько говорить, що моє ім’я є великим іменем. Він каже також, що всі грузини мають знати грузинську мову, тому я вже навчився писати й читати по-грузинськи. Це не було аж так важко. Мені це вдалося. Я дуже люблю Грузію. Ця країна є мальовничою. Я вже був один раз в Грузії, бачив грузинські поля, познайомився з грузинськими людьми. Я також бачив грузинських солдат та їхні танки. Тоді я міг одягнути військову уніформу і нести своїми руками грузинський прапор. Багатьом людям це сподобалося. Тому вони підходили до мене й обдаровували мене поцілунками. Я міг привітатися із грузинськими солдатами, міг подати їм руку та зробити багато фотографій на згадку… Мій батько сказав мені: одного дня, Таріель, також й ти маєш стати солдатом для Грузії…». Я радію, що я грузин. Я хочу завжди бути в Грузії. Мені не подобаються москалі. Коли в Грузії йшла війна – мій батько плакав дуже часто. Тому моя мама і я плакали разом із ним… Я вже знаю, чому мій батько у цей час плакав. Йому було боляче, що москалі під час війни вбивали грузинів.
      Я цього ніколи не забуду.
      Я люблю Грузію!»

Jiulian Monastyrskyy
monastyrskyyihor@yahoo.de


      Sono Tariel - Mio padre dice che è un grande nome. Dice anche che tutti i georgiani dovrebbe sapere il georgiano, così ho imparato a leggere e scrivere il georgiano. Non è stato così difficile, ce l'ho fatta!!
       Mi piace molto la Georgia. Il paese è verniciato. Sono già stato una volta in Georgia e ho visto campi georgiani e gente georgiana Ho visto anche le truppe georgiane e i Panzer. A quel tempo Io indossavo una divisa militare, e ho tenuto in mano una bandiera della Georgia , per questo la gente mi ha più volte baciato. Ho salutato i soldati georgiani, ho dato loro la mano e ho fatto con loro molte foto.
      Mio padre mi disse: - Un giorno tu Tariel diventerai un soldato per la Georgia ... Mi fa piacere il fatto che io sono un georgiano e lo sarò sempre. Non mi piace la Russia. Se in Georgia c'è stata una guerra, mio padre ha pianto. Così io e mia madre abbiamo cminciato a piangere troppo ... lo so già perché mio padre piangeva allora. Gli faceva male, che i russi hanno ucciso dei georgiani nella guerra .
      Io non dimenticherò mai.
      Io amo la Georgia! "

Cinzia Stefanoni
cicica@hotmail.it




Al kichinekei baldardyn biri TARIEL MULIANI, al 7 (jeti) jashta.
Al azyr gruziya tilin uironup jatat.


      On altynchy (16) kylymda Persiyanyn hany Shah Abbas 1. Mazandarandagy gruzinderi Persiya kochurgon. Bugunku kungo chein kop gruzinder Irandyn Fereidani degen shaarynda turushat. (Isfahan oblasty). Al jerde jashagan gruzinder bugunku kungo chein alar kim ekenin bilishet, gruzinche suiloshot jana muundarga Gruziya jonundo aityp berishet. Bul sebep uchun, al jerde jashagan kichinekei baldar dagy Gruziya jonundo bilishet.
      ,,Menin atym Tariel, menin atam maga aitat bul at abdan chon dep. Menin atam maga aitkan, but gruzinder gruzinche suiloshu kerek, jana men gruzinche jazgandy jana okugandy uirondum. Bul maga abdan oor bolgon jok, jana men bat ele uirondum. Maga Gruziya abdan jagat. Gruziya abdan kooz. Men al jerde bolgom jana Gruziyanyn taalalaryn kordum, jana elder menen taanyshtym. Men Gruziyanyn armiyasyn dagy kordum, jana tanktardy. Al jeder men gruziyanyn soldattar kiigen kiimderin kiip jurdum, jana gruziyanyn jelegin kotorup jurdum. Meni bul sebep uchun eldin baary obushtu. Men Gruziyanyn soldattary menen uchurashtym, jana alar menen surotke tushtum. Menin atam maga aitty, men dagy bir kunu Gruziyanyn soldaty bolom. Men gruzin bolgonuma abdan kubanam jana Gruziyada kalgym kelet. Maga Rossiya jakpait. Sogush uchurunda menin atam yilap jurdu. Atamdy korup men jana menin apam dagy yiladyk. Men emi bilem emnege menin atam yilap jurgonun. Al ozun abdan jaman sezdi antkeni Orustar Gruzinderdi olturushkon.
      Men bul nerseni ech kachan unutpaim.
      Men Gruziyan suiom!“

Arslan Sabyrbekov
arslan2004rambler.ru



TARIEL MULIANI, Irán (7 éves).
"Mit álmodnak a gyerekek Grúziáról?"


      A XVI. században I. Abbász, az akkori perzsa sah (‏عباس‎ [æˈbːɔːs]; * 1571 január 27; † 1629 január 19. Mazandaran), a grúz nép egy részét letelepítette Perzsiában. A leszármazottak mindmáig Iránban élnek, egy Fereidani nevű helyen, Ispahan régióban. Az úgynevezett "fereidani grúzok" tudják, hogy honnan származnak, ismerik egy kicsit a grúz nyelvet, és generációról generációra mesélnek Grúziáról. Még a gyerekek is, már egészen kis koruktól fogva tisztában vannak a valódi identitásukkal. Egyikük, Tariel Muliani, aki Iránban él, és még csak hét éves, most tanul grúzul.
      ,,Tariel vagyok. Apám azt mondja, ez egy nagyon jól ismert név. Azt is mondja, hogy minden grúznak ismernie kellene a grúz nyelvet. Én ezért tanultam meg grúzul olvasni és írni. Sikerült, nem volt olyan nehéz. Nagyon szeretem Grúziát. Festőien szép ország. Egyszer már jártam ott, és láttam a grúz mezőket, és az embereket. Grúz csapatokat és harckocsikat is láttam. Katonai egyenruhát viseltem, és egy grúz zászlót tartottam a kezemben, ezért az emberektől sok-sok puszit kaptam. Üdvözöltem a grúz katonákat, kezet fogtam velük, és sok közös fényképet is csináltunk. Tariel, egyszer majd Neked is katonának kell lenned Grúziáért - mondta Apám... Örülök annak, hogy grúz vagyok, és mindig Grúziában akarok lenni. Nem szeretem az oroszokat. Amikor Grúziában háború volt, apám sírt, így anyámmal szintén elkezdtünk sírni... Már tudom, hogy akkor apám miért sírt. Fájt neki, hogy a háborúban az oroszok grúzokat öltek meg. Ezt soha nem fogom elfelejteni. Szeretem Grúziát!"

Eniko Dioszegi
dioeniko@yahoo.de




Vienas iš jų yra septynmetis TARIELIS MULIANAS
gyvenantis Irane. Dabar jis mokosi gruzinų kalbos.


      16 amžiuje, 1571 m. sausio 27 d. ir 1629 m. sausio 19 d. tuometinis persų šachas Abbas I ištrėmė dalį gruzinų tautos į Persiją, Mazandaraną. Jų palikuonys gyvena iki šių dienų Irane, „Fereidani“ vietovėje (Isfahano regione). Taip vadinami „Freidanų gruzinai“ žino, kas jie esą, truputį kalba gruziniškai ir pasakoja apie Gruziją iš kartos į kartą. Netgi maži vaikai žino apie jų tikrąjį identitetą.
      „Aš esu Tarielis – Mano tėtis sako, kad tai didis vardas. Jis taip pat sako, kad visi gruzinai turi mokėti gruzinų kalbą, todėl aš mokiausi gruziniškai skaityti ir rašyti. Tai nebuvo taip sunku, man pavyko. Aš labai myliu Gruziją. Ši šalis yra kaip iš paveikslo. Aš esu jau kartą buvęs Gruzijoj ir mačiau Gruzijos laukus ir žmones. Taip pat aš mačiau Gruzijos kariuomenę ir tankus. Tuo metu aš buvau apsirengęs karinę uniformą ir rankose laikiau Gruzijos vėliavą, todėl žmonės mane daug kartų bučiavo. Aš sveikinau Gruzijos kareivius, spaudžiau jiems rankas ir daug fotografavausi su jais...
      Mano tėtis man pasakė: -Vieną dieną turėsi tu, Tarieli, taip pat tapti Gruzijos kareiviu... Aš džiaugiuosi, kad esu gruzinas ir noriu būti Gruzijoj. Aš nemėgstu Rusijos. Kai Gruzijoje vyko karas, mano tėtis verkė. Todėl mano mama ir aš pradėjom taip pat verkti... Dabar jau aš žinau, kodėl tuomet tėtis verkė. Jam buvo skaudu, kad rusai kare gruzinus žudė...
      To aš niekada neužmiršiu.
      Aš myliu Gruziją!“

Vaida Capaite
waida@86yahoo.co



Տարիել Մուլիանի,17 տարեկան, Իրանից: Անի Պերաձե հոկտեմբրի 22 ժամ 18,58:
Ինչ են երազում երեխաները Վրաստանի մասին.


      16 րդ դարում այդ ժամանակվա շահ Աբբաս առաջինը (հունվարի 27 1571թ - հունվարի 19 1629թ Մացանդանարանում) վրացի ժողովրդի մի մասին բնակեցրել է Պարսկաստանում: Հետնորդները մինչ այսօր ապրում են Իրանում գտնվող Ֆերիդանի անունով մի վայրում՛ Իսպահան շրջանում: Այսպես կոչված Ֆերիջանի վրացինրը գիտեն թե ով են իրենք, կարողանում են փոքր-ինչ վրացերեն խոսել ու սերնդե սերունդ պատմում են Վրաստանի մասին: Անգամ փոքրիկ երեխանները գիտեն իրենց ինքնության մասին: Նման մի երեխա է Տարիել Մուլիանինշ որն ապրում է Իրանում և 7 տարեկան է: Նա այժմ սովորում է վրացերեն:
      Ես Տարիելն եմ: Իմ հայրս ասում է, որ սա տարածված անուն է: Նա ասում է նաև, որ բոլոր վրացիները վրացերեն խոսել պետք է իմանան: Այդ պատճառով ես սկսեցի է վրացերեն գրել և կարդալ սովորել: Այդքան էլ դժվար չեր, ինձ դա հաժղվեց: Ես շատ եմ սիրում վրացերենը: Վրաստանը շատ գեղատեսիլ է: Ես մեկ անգամ եղել եմ Վրաստանում և այնտեղ վրացական դաշտերն ու մարդկանց եմ տեսել: Տեսել եմ նաև վրացական զորքերն ու տանկերը: Այդ ժամանակ ես կրում էի զինվորական համազգեստ և վրացական դրոշն էլ դձեռքումս էր, այդ պատճառով մարդիկ ինձ համբուրում էին: Ես վրացական զինվորներին բարևում էի, նրանց ձեռք սեղմում և նրանց հետ նկարվում:
      Իմ հայրս ինձ ասում էր,- Տարիել օրերից մի օր էլ դու ես զինվորական դառնալու: Ես ուրախ եմ, որ ես վրացի եմ և ցանկանում եմ միշտ Վրաստանում մնալ: Ես չեմ սիրում ռուսներին: Երբ Վրաստանում պատերազմ էր, հայրս լալիս էր: Ես և մայրս էլ էինք սկսում լաց լինել: Ես այժմ գիտեմ թե ինչու էր հայրս այդ ժամանակ լաց լինում, նրա ցավ էր զգում, որ ռուսները պատերազմի ժամանակ վրացիներին սպանում էին:
      Ես դա երբեք չեմ մոռանա:
      Ես սիրում եմ Վրաստանը:

Meline Tokatlyan
meline-tokatljan@mail.ru




TARIEL MULIANI (7 yaşında)
“Çocuklar Gürcistan’ı nasıl hayal ediyor?“


      16. yüz yılda ‘da eski İran şahı 1. Abbas (‏عباس‎ [æˈbːɔːs]; 27 Ocak 1571; † 19 Ocak 1626 Mazandaran dan)Gürcü halkının bir kısmını İran’a yerleştirdi. Göç ettirilen halkın devamı bugün hala İran da “Fereidan” diye adlandırılan belirli bir bölgede yaşamaktadır.
      Fereidan Gürcüleri diye adlandırılan Gürcüler kim olduklarını hiçbir zaman unutmadılar hala Gürcüceye hakimler ve yeni nesillere Gürcistan hakkında bilgi vermeye ve Gürcüceyi aktarmaya devam ediyorlar. Bu sayede küçük çocuklar bile kendi gerçek kimlikleri tanıma imkanı buluyorlar .
      Bu çocuklardan biride Tariel Muliani, Tariel 7 yaşında İran’da yaşıyor ve Gürcüce öğreniyor.
      “Benim ismim Tariel , babam önemli bir ismim olduğunu söylüyor, aynı zamanda babam bütün Gürcülerin Gürcüce bilmesi gerektiğini de söylüyor bu yüzden bende Gürcüce okuma ve yazmayı öğrendim. Gürcüceyi çok zorlanmadan öğrenmeyi başardım. Gürcistan’ı çok seviyorum bu ülke resim kadar güzel. Bir keresin de Gürcistan da bulundum ve Gürcü topraklarını gördüm, insanlarını tanıdım, ayrıca orada Gürcü birliklerini, Panzerlerini de gördüm.
      O gün üzerimde askeri üniforma, elimde Gürcü bayrağı vardı. Bu yüzden insanlar beni bir çok kez kucaklayıp öptü. Bende Gürcü askerlerini selamlayıp, tokalaştım ve onlarla fotoğraflar çektirdim.
      Babam Tariel bir gün sende bir Gürcü askeri olacaksın diyor. Gürcü olduğum için mutluyum . Her zaman Gürcistan da olmak istiyorum. Rusları sevmiyorum. Gürcistan da savaş olduğunda babam ağladı onunla beraber annem ve bende ağlamaya başladık. Babamın o zaman neden ağladığını biliyorum. Rusların savaşta Gürcüleri ona acı verdi.
      Bunu hiçbir zaman unutmayacağım …
      Gürcistan’ı seviyorum!”

Gülcan Tümen
gulcangul1984@hotmail.com




Тариэль Мулиани (7 лет, Иран)
«Мечты детей о Грузии»


      В XVI веке персидский шах Аббас I (27.01.1571 - +19.01.1629, Мацандал) переселил небольшую часть грузинского народа в Персию. Потомки этих людей живут в Иране и доныне. На месте их проживания, называемом Ферайдани (область Испаган ), «ферайданские грузины» знают, кто они есть, владеют немного грузинским языком и рассказывают из поколения в поколение о Грузии. Поэтому даже маленькие дети знают о своей идентичности. Тариэль Мулиани - семилетний мальчик, один из числа таких детей, живет в Иране сейчас и учит грузинский язык.
      «Меня зовут Тариэль. Мой отец говорит, что мое имя - великое. Также он говорит, что все грузины должны знать грузинский язык, поэтому я уже научился читать и писать на грузинском языке. Для меня это не было сложно. Я очень люблю Грузию. Это очень живописная страна. Однажды я уже был в Грузии, видел грузинские поля, познакомился с грузинами. Там я видел грузинских солдат и их танки. Тогда мне удалось надеть военную форму и держать в своих руках грузинский флаг. Многим людям это было приятно и они одарили меня поцелуями. Я смог поздороваться с грузинскими солдатами, мог пожать им руку и сделал много фотографий на память… Мой отец сказал мне тогда: «Однажды, Тариэль, ты сможешь стать солдатом для Грузии…».
      Я рад, что я грузин и я хочу жить в Грузии. Мне не нравятся русские. Когда в Грузии шла война, мой отец часто плакал... Поэтому моя мама и я плакали вместе с ним… Теперь я понимаю, почему мой отец плакал в то время. Ему было больно от того, что русские во время войны убивали мой народ.
      Я не забуду этого никогда.
      Я люблю Грузию!».

Erekle Turkadze
eturqadze@yahoo.de



Rin Ebino
rinebino@gmail.com






* * *

სოფიკო ჯაფარიძე – «ფერეიდნელი გიორგი»


sopiko
      ბატონო გიორგი, გილოცავთ შობა-წელწადს, როგორც ფშავლები იტყვიან, ღმერთმა შობის სიხარული არ გაგინელოთ მთელ თქვენს ოჯახს და მრავალს დაგასწროთ!!!
      რამდენი ხანია თქვენი საიტის მკითხველი ვარ და მინდა გულწრფელად გითხრათ, რომ ნამდვილად აღფთოვანებული ვარ – სერიოზული სამუშაო გაქვთ ჩატარებული. ღმერთმა ძალა მოგცეთ ამ სასიკეთო საქმეებისთვის!!! გაიხარეთ...
      ბატონო გიორგი, ერთი ლექსი მაქვს თქვენი საიტისთვის. ჯერ კი მცირე ინფორმაცია ავტორის შესახებ: 1990 წლიდან ბრიტანეთში ცხოვრობს ახალგაზრდა ქართველი ქალი – ხათუნა შავგულიძე, დაბადებული 1962 წელს, ინგლისური ენის ფილოლოგი, ამჟამად – საქართველოს ისტორიის პედაგოგი ლონდონში არსებულ ქართულ სკოლაში. ხათუნას 2008 წლის ომის შემდეგ ლექსების წერა დაუწყია და წარმოიდგინეთ, ფერეიდნელ ბავშვზეც კი დაუწერია ერთი ლექსი "ფერეიდნელი გიორგი", რომელიც ნამდვილად დიდ ემოციას იწვევს და ვიფიქრე, იქნებ წაგადგეთ საიტისთვის. ხათუნას იქ პატარა ლექსების კრებულიც გამოუცია და წარდგინებაც ჰქონია. ეს ლექსი რომ წაუკითხავს, მთელი დარბაზი ხომ ტიროდაო და დედა-შვილი ყოფილან ფერეიდანიდან და ისინიც თურმე გულამოსკვნილები იცრემლებოდნენო. ჩემი დეიდაშვილი ოჯახით ლონდონში ცხოვრობს და იმათგან გავიგე ეს ამბები.
      P.S. ჩემი ნათესავების დახმარებით თუ ფოტო-მასალას მივაკვლიე, აუცილებლად გამოგიგზავნით. სოფიკო ჯაფარიძე.


        ფერეიდნელი გიორგი

ვუსმენ და რა ვქნა, ვერ ვმალავ ცრემლებს,
გრძნობის მდინარე ჯებირებს სცდება!
ფერეიდნელი გიორგის ბაგეს
ქართული სიტყვა ფერებით სწყდება:
– დებო და ძმებო, სისხლო და ფესვო!
მოგვმართავს, გიშრის თვალები ელავს,
ცდილობს, რომ ღელვა არ შეიმჩნიოს,
ის ხომ სამშობლოს პირველად ხედავს?!
მე ცისარტყელას გაღმა გამოველ
სად წინაპართა ჩემთა ძვლებია,
ეჰ, ქართველებო, ნეტავ იცოდეთ,
ეს ცა რამდენჯერ დამსიზმრებია....
მე გავიზარდე სამშობლოს ნატვრით
და სიამაყით, რომ ქართველი ვარ!
მამის და პაპის მონაყოლ ამბით,
რომ მე მდიდარი ქვეყნის შვილი ვარ!
აქ, თურმე, წყაროს წყლები წკრიალებს,
აქ ხე საოცარ ნაყოფს იძლევა,
როცა წვიმს, მიწის სუნი ტრიალებს,
სითბო, სიკეთე აქ არ ილევა!
აქ რომ მღერიან – მთებიც მღერიან,
რომ ამ სიმღერებს არ აქვთ ბადალი,
რომ აქ შველივით გოგოებია,
ვარსკვლავებია მათი სადარი!
ჩვენთან ასეთი თქმულება არის:
რომ ცისარტყელას თუ გადასცდები,
იქ საქართველოს ედემს იხილავ,
მისი წყაროს წყლით მოინათლები!
მე ცისარტყელას გაღმა გამოველ
და რაც ვიხილე, მართლაც ჰგავს ზღაპარს,
დებო და ძმებო, სისხლო და ფესვო,
გთხოვთ, გაურთხილდეთ სამშობლოს მთა-ბარს!
აქ უკვდავების წყლები წკრიალებს...
აქ წინაპართა ჩემთა ძვლებია!
ეჰ, ქართველებო, ნეტავ იცოდეთ,
ეს ცა რამდენჯერ დამსიზმრებია...

        ხათუნა შავგულიძე. 2009 წლის 17 თებერვალი.