ფერეიდნელი ქართველები ქართველ ფერეიდნელებთან

გაგრძელება – ნაწილი 3

სიღნაღის ცენტრალურ მოედანზე მომღერალ-მოცეკვავე ახალგაზრდობა დაგვხვდა. იქვე მდგომმა დაცვის პოლიციელმა მითხრა: „წვიმის ფესტივალი“ ტარდებაო, რამაც ძალიან გამამხიარულა. მთელ კახეთს სიცხის ალმური ასდის და წვიმას სად ხედავთ-თქო? – ვკითხე... მაგრამ ცოტა ხანში შენობებს მოფარებული სახანძრო მანქანებიდან ისეთი შხაპუნა წვიმა „წამოვიდა“ რომ ნამდვილ წვიმას არაფრით ჩამოუვარდებოდა!        ჩვენი სტუმრები ამ ფაქტმა ძალიან გაამხიარულა, განსაკუთრებით – ბავშვები. გაოცებულნი უყურებდნენ მოცეკვავე-მოწუწავე სიღნაღელებს. ცოტა ხანში წამყვანთან მივედი და ჩუმად ვუთხარი, განაპირას მოკრძალებული ადამიანების ჯგუფი რომ დგას, ფერეიდანიდან არიან ჩამოსულები და იქნებ ეს ფაქტი გააჟღეროთ-თქო? ქალბატონმა მზიამ (ასე ერქვა ფესტივალის ორგანიზატორს) მიკროფონით გამოაცხადა, რომ „წვიმის ფესტივალს“ ფერეიდანიდან ჩამოსული ახალგაზრდების ჯგუფიც ესწრებაო და სტუმრები თავისთან მიიწვია. მათ გარშემო მაშინვე ხალხი შეიკრიბა: ეფერებოდნენ ბავშვებს, საუბრობდნენ უფროსებთან, ეპატიჟებოდნენ სახლებში.

შემდეგ ბულვარში გავისეირნეთ, სადაც სიღნაღის რაიონიდან დიდ სამამულო ომში დაღუპულ მებრძოლთა მემორიალური კედელი ვნახეთ.

ალაზნის ველის სანახავად ძველი გალავნისკენ გავწიეთ, სადაც ერთ-ერთი ადგილობრივი კაცი ბინოკლს (საჭვრეტელა) აქირავებდა. ის კაცი აღმოჩნდა ნუკრიაანის მცხოვრები ზაურ მიხეილის ძე ნადირაშვილი, რომელმაც უსასყიდლოდ დაუთმო თავისი ბინოკლი ბავშვებს და გამომშვიდობებისას საკუთარი ლექსი წაგვიკითხა ფერეიდანზე:

ფერეიდანის ამოძახილი გრიალებს ქარი, ბობოქრობს ქარი, ცა რისხვას უთვლის ხრიოკ ალაგებს ფერეიდანში ქართველი ქალი პირჯვარს იწერს და კვნესის, ღაღადებს... სადა ხარ ჩემო ქართლის ბაღებო ზურმუხტოვანო ალაზნის ველო ჩემთა წინაპართ ნაფუძვარებო ჩემო ლამაზო სამშობლოვ ძველო! ო, როგორ მინდა მე მისი ნახვა ძველი ალაგი მაჩვენა ერთი ტკბილი ნანინა ზედ დავამღერო დავატკბო ჩემი ქართლი, კახეთი. მის გვერდით ადგა პატარა ბიჭი კარგი მალხაზი და ცუგრუმელა სახე უღიმის დედის სიტყვებზე თუმცა სიცივით კანკალებს გელა. ამ დროს დაჰბერა ძლიერმა ქარმა დედას მოსტაცა თეთრი მანდილი შორით გასტყორცნა, გააფრიალა გააწყვეტინა თვისი წადილი. ახედა დედამ მანდილს წამიერ სიხარულისგან იწყო ძახილი. „ქართში მივფრინავ“ მანდილს ეწერა ფერეიდანის ამოძახილი. სიღნაღის რაიონი, სოფ. ნუკრიაანი ზაურ მიხეილის ძე ნადირაშვილი.

გაგრძელება – ნაწილი 4