ფერეიდნელი ქართველები ქართველ ფერეიდნელებთან

გაგრძელება – ნაწილი 4

სიღნაღიდან კახეთის სოფლების დასათვალიერებლად დაბლა დავეშვით და ჩემს მშობლიურ ქალაქს – წნორს ვესტუმრეთ, სადაც დედაჩემი უკვე კარგა ხანია გველოდა. რა თქმა უნდა, დედას ძალიან გაუხარდა ჩვენი სტუმრების ნახვა, განსაკუთრებით კი აქბარის ნახვა, რომელსაც უკვე თავის ღვიძლ შვილად თვლის.

სუფრის სამზადისს რომ შევუდექით, ჩემს მეზობლად მცხოვრები ჩემი ნათლული მანანა სიხაშვილი გვესტუმრა. მანანა სტუმრებს ხაჭაპურებით და ყავით გაუმასპინძლდა.

ბავშვები მაშინვე ეზოში გაიფანტნენ. უფროსი ქალბატონები ჩრდილში დასხდნენ და საკმაოდ მალე უკვე დიდი ხნის ნაცნობებივით საუბრობდნენ. დედაჩემმა აქბარის დედას შესჩივლა რომ ორი შვილი გაზარდა, მაგრამ სიბერეში მაინც მარტო დარჩა, მხოლოდ ზამთარში ჩადის შვილებთან, ზაფხულობით კი ძირითადად მარტოა (თუ არ ჩავთვლით შაბათ-კვირას). აქბარის დედას რვა შვილი ჰყავს, მაგრამ ისიც იგივე დღეშია. ამიტომ დედაჩემი ირანში მიიწვია – ერთმანეთს ხმას მაინც გავცემთო. საუბრით კი ქართულად საკმაოდ გამართულად საუბრობს.

აქბარის სიძეები დედაჩემს და თავის სიდედრს ჩაით გაუმასპინძლდნენ, შემდეგ კი მწვადის სამზადისს შეუდგნენ.

სადილის შემდეგ ქალბატონები წყაროზე გავიდნენ ჭურჭლის გასარეცხად, სადაც მეზობლებიც გამოვიდნენ და სამახსოვრო ფოტოები გადაიღეს ფერეიდნელ სტუმრებთან ერთად. ბავშვები ჯერ ისევ ეზოში გაიფანტნენ და მერი ბებიას საზამთროდ შეშა დაუმზადეს, შემდეგ კი სახლში ძველი პიანინო აღმოაჩინეს და აღარც მოსცილებიან.

გაგრძელება – ნაწილი 5